Over Mij

Ada in het kort

Pedagogisch sensitieve antropoloog; begeleidingskundige met gevoel voor diversiteit; luisteraar en vragensteller, op zoek naar wat mensen drijft en hindert; netwerker en verbinder, met een open en betrokken geest.

origineel_adaAda uitgebreider

In 1991 studeerde ik af aan de Universiteit van Amsterdam in de Culturele Antropologie en Sociologie der niet-westerse Samenlevingen. Tijdens mijn studie ben ik mij al vroeg in het Midden-Oosten en de islam gaan verdiepen. Wat mij in deze regio intrigeerde was de vraag hoe het kon dat er in Nederland zo’n dominant (overwegend negatief) beeld bestond van het Midden-Oosten als wezenlijk anders, terwijl het Midden-Oosten op diverse manieren juist zo ‘nabij’ is: geografisch ligt het dichtbij, maar er is ook een grote verwevenheid tussen Arabische en Europese geschiedenis en cultuur. Het Midden-Oosten is immers niet alleen de bakermat van de islam, maar ook van jodendom en christendom, beide van grote invloed op de ontwikkeling van geschiedenis en cultuur in Nederland en Europa. Ik was nieuwsgierig hoe ‘anders’ dat Midden-Oosten nu eigenlijk was.

Een zomercursus Arabisch bracht mij voor het eerst naar Damascus. Ik had al diverse andere landen in de regio bezocht, maar besloot dat Syrië het land was waar ik naar terug wilde keren om mijn afstudeeronderzoek te doen. In 1989 woonde ik een half jaar bij een gezin in de Syrische stad Aleppo en maakte van binnenuit het familieleven mee. Ik onderzocht hoe islamitische feest- en hoogtijdagen vorm kregen in de context van het familieleven. Het samenleven met deze familie was een ervaring die mij veranderde, omdat alles waaraan ik gewend was ontbrak. Ik moest anders leren omgaan met privacy, met tijd, met verwachtingen. Tegelijk ontdekte ik een gastvrijheid en behulpzaamheid die ik niet eerder zo sterk had ervaren. Het wonen bij deze familie heeft een belangrijke basis gelegd voor hoe ik mij verder heb ontwikkeld als antropoloog, met een bijzondere belangstelling voor familieleven, en diversiteit in opvoeden en opgroeien.

Na mijn studie heb ik enkele jaren projectwerk en onderzoek gedaan, gericht op de studie van het Midden-Oosten en de islam; ik was regelmatig in de regio, vooral in Syrië. Als docent op de lerarenopleiding heb ik vervolgens tien jaar bij mogen dragen aan het opleiden van aankomend leraren basisonderwijs. Ik werkte met studenten aan thema’s als diversiteit en identiteit, de maatschappelijke context van onderwijs en opvoeding, opgroeien in de stad, (interculturele) communicatie en samenwerking. Mijn belangstelling voor pedagogiek werd hier verder aangewakkerd. In 2011 maakte ik daarom de overstap naar de masteropleiding Ecologische Pedagogiek van Hogeschool Utrecht. Mooi werk met zeer gemotiveerde studenten, veelal werkzaam in het onderwijs of in jeugdzorg. Om mijn begeleidingsvaardigheden verder te ontwikkelen heb ik een opleiding tot supervisor en coach gevolgd.

Begin 2014 werd er in mijn woonomgeving een Asielzoekerscentrum (AZC) geopend, onder meer om de groeiende groep Syrische vluchtelingen op te vangen. De politieke situatie in het Midden-Oosten bracht Syrië weer terug op mijn pad. Ik begon gezinnen uit Syrië in het AZC op te zoeken. Geleidelijk ontstond het idee voor een onderzoeksproject, waarbij ik gezinnen volg in de periode van hun tijdelijke verblijfsvergunning (5 jaar) in Nederland. Vanaf september 2016 faciliteert Hogeschool Utrecht dit onderzoek voor de duur van vier jaar. Mijn oorspronkelijke vak, de sociale antropologie van het Midden-Oosten, komt zo prachtig samen met mijn liefde voor pedagogiek en het begeleiden van mensen in fases van verandering.

In 2013 legde ik de basis voor De Karavanserai. Nu het onderzoek van start is gegaan, is het tijd voor een website. Het is een mooie plaats om, behalve mijn diensten als coach en supervisor aan te bieden, aandacht te vragen voor mijn onderzoek en een blog bij te houden. Bij de links op deze website voeg ik in de komende tijd bronnen toe die mij inspireren, en waarvan ik denk dat ze voor meer mensen interessant zijn.